O tym dlaczego wciąż wierzę w siłę zwyczajnych historii...

 

Dlaczego wciąż wierzę w siłę zwyczajnych historii?

Życie rzadko przypomina film. Nie składa się wyłącznie z wielkich zwrotów akcji, spektakularnych wydarzeń czy momentów, które zapierają dech w piersiach. Najczęściej toczy się gdzieś pomiędzy poranną kawą, zakupami, rozmową z bliską osobą, stertą prania i chwilą ciszy, kiedy wreszcie możemy usłyszeć własne myśli.

A jednak to właśnie tam kryje się wszystko, co najważniejsze.

Od zawsze fascynowali mnie zwyczajni ludzie. Tacy, których mijamy każdego dnia. Kobieta spiesząca do pracy, starszy pan siedzący na ławce w parku, sąsiadka podlewająca kwiaty na balkonie. Każdy z nich niesie swoją historię. Czasem pełną radości, czasem bólu, nadziei albo tęsknoty. Z zewnątrz niewidoczną, ale prawdziwą.

Pisząc, nie szukam sensacji. Szukam emocji.

Wierzę, że to właśnie one sprawiają, że zamykamy książkę i jeszcze długo o niej myślimy. Bo nagle okazuje się, że bohaterka przeżywa coś, co kiedyś przeżywaliśmy my. Że wypowiada słowa, których sami nie potrafiliśmy ubrać w zdania. Że jej lęki, marzenia i wybory są dziwnie znajome.

To dla mnie największa siła literatury. Nie ucieczka od rzeczywistości, ale odnalezienie w niej siebie.

Coraz częściej dostaję od Was wiadomości: „Miałam dokładnie taką sytuację”, „Pomyślałam, że to trochę o mnie”, „Zatrzymałam się na jednym fragmencie i musiałam odłożyć książkę, bo poruszył coś bardzo osobistego”.

Za każdym razem czytam takie słowa z ogromnym wzruszeniem. Bo właśnie o to chodziło. Nie o stworzenie idealnych bohaterów, ale prawdziwych ludzi. Takich, którzy czasem się mylą, boją, kochają, milczą, podejmują złe decyzje i próbują zaczynać od nowa.

Może właśnie dlatego zwyczajne historie mają w sobie niezwykłą moc. Przypominają nam, że nie jesteśmy sami. Że ktoś gdzieś przeżywa podobne emocje. Że nasze doświadczenia, choć wydają się tylko nasze, potrafią połączyć nas z drugim człowiekiem.

I chyba dlatego wciąż chcę pisać właśnie takie książki.

Bo wierzę, że najpiękniejsze opowieści nie zawsze dzieją się gdzieś daleko. Często rozgrywają się tuż obok nas. A czasem... we własnym domu.

☘️☘️☘️☘️☘️ 

Jestem ciekawa, jak jest z Wami. Czy podczas czytania zdarzyło Wam się pomyśleć: „Przecież to trochę o mnie”? A może jest książka, której bohater został z Wami na długo właśnie dlatego, że przypominał kogoś bliskiego albo... Was samych? 

#pisanieksiążki, #tworzeniebohaterów literackich, #inspiracjeautora, #skądczerpać #inspiracjedoksiążek, #polskaliteraturaobyczajowa, #powieśćobyczajowa, #bohaterowieksiążek, #bohaterowiez krwiikości, #historiezżyciawzięte, #siłazwyczajnychhistorii, #codziennośćwliteraturze, #emocjewksiążkach, #książkiwktórychmożnaodnaleźćsiebie, #utożsamianiesięzbohateremksiążki, #magiaczytania, #drogapisarza, #kulisypowstawaniaksiążki, #życiejakoinspiracjadopisania, #polskapisarka, #książkidlakobiet, #literaturakobieca, #Przepisnażycie #książka