Nowa powieść w przygotowaniu

Skończenie książki to bardzo dziwne uczucie.

Przez długie miesiące żyje się historią bardziej niż codziennością. Bohaterowie siedzą z człowiekiem przy porannej kawie, wracają wieczorem przed snem, potrafią odezwać się nagle podczas zakupów albo w środku nocy, kiedy wszystko powinno już dawno ucichnąć. Pisanie książki nie kończy się po zamknięciu laptopa. Ono trwa gdzieś z tyłu głowy cały czas.

A potem nagle przychodzi ten moment. Ostatnie zdanie. Ostatnia poprawka. Cisza.

I chyba właśnie ta cisza po napisaniu drugiej powieści zaskoczyła mnie najbardziej.

Przy pierwszej książce wszystko było nowe — emocje, niepewność, adrenalina i trochę szalone przekonanie, że może jednak się uda. Teraz wiem już więcej. Wiem, ile kosztuje stworzenie historii od początku do końca. Ile człowiek zostawia między wersami siebie, swoich emocji, zmęczenia, czasem własnych lęków i myśli, których nigdy nie powiedziałby głośno.

Bo książki bardzo często mówią o autorze więcej, niż autor planował.

Obecnie jestem na etapie rozmów z wydawnictwami, analizowania warunków współpracy i szukania miejsca, w którym ta historia będzie mogła wybrzmieć dokładnie tak, jak powinna. To proces wymagający cierpliwości, spokoju i chłodnej głowy — nawet wtedy, kiedy serce autora najchętniej chciałoby już pokazać światu wszystko.

Dlatego na razie mówię niewiele.

Nie dlatego, że brak mi ekscytacji. Wręcz przeciwnie. Chyba po prostu nauczyłam się, że niektóre historie potrzebują czasu. Dobrego momentu. Właściwych ludzi.

Ta powieść była dla mnie ważna od pierwszej strony. Momentami trudna. Momentami bardzo osobista, choć ukryta między fikcją a emocjami, które pewnie zauważą tylko najbardziej uważni czytelnicy.

I chyba właśnie dlatego tak trudno jest mi ją teraz „odłożyć” i po prostu czekać.

Bo kiedy kończy się pisać książkę, coś kończy się też w człowieku. Jakiś etap, rytm dnia, emocje, które przez tyle miesięcy były codziennością.

Ale proces trwa.

A ja powoli uczę się funkcjonować bez codziennego dopisywania kolejnych rozdziałów, kolejnych scen i dialogów zapisanych gdzieś naprędce w telefonie.

I mimo całego zmęczenia, niepewności i tego czekania — czuję też ogromną wdzięczność. Bo jeszcze jakiś czas temu druga powieść była tylko pomysłem. Dzisiaj istnieje naprawdę.

A to oznacza, że wszystko jest dokładnie na swoim miejscu

Wioletta Chachura 

#pisarka #autorka #pisanie #powieść #nowapowieść #życiepisarki #procespisania #kulisyksiążki #twórczość #blogautorski #polskaautorka #książki #emocje #writerlife #authorlife #piszęksiążkę #literatura #WiolettaChachura #codzienność #drugaksiążka #wydawnictwo