Zima, cisza i to, co dzieje się między słowami

Zima przyszła nagle.
Nie tylko za oknem.

Ostatnio na stronie autorskiej dużo się dzieje — pojawiają się recenzje, krótkie codzienne posty, rozmowy, wiadomości od czytelników. A blog… zamilkł. Ostatni wpis był o nowym roku. Jakby czas się tu na chwilę zatrzymał.

I to jest w porządku.

Blog zawsze był dla mnie innym miejscem niż reszta strony. Wolniejszym. Takim, w którym nie pisze się „na bieżąco”, tylko wtedy, kiedy coś naprawdę chce się ułożyć w słowa. Zimą to układanie trwa dłużej. Myśli potrzebują ciszy, a nie harmonogramu.

Dużo osób myśli, że kiedy autor milczy, to nic się nie dzieje. A jest dokładnie odwrotnie. Czasem najwięcej pracy odbywa się pod powierzchnią — w notatkach, w głowie, w rozmowach, których nigdzie nie widać. W czytaniu opinii. W wracaniu do własnych zdań z dystansu.

Ten czas „zasypania” ma sens. Jak w książkach — nie każda scena musi być głośna. Nie każda zmiana dzieje się w dialogu. Czasem coś się przesuwa bardzo powoli, niemal niezauważalnie, ale bez tego nie byłoby ciągu dalszego.

Wracam tu bez wielkich zapowiedzi. Bez obietnic regularności. Raczej z myślą, że blog znów może być miejscem, w którym zostawia się ślad wtedy, kiedy naprawdę jest co zostawić.

Jeśli zaglądasz tu co jakiś czas — dziękuję za cierpliwość.
Jeśli trafiłeś przypadkiem — zostań na chwilę.

Zima jeszcze trwa, ale pod śniegiem zawsze coś pracuje.

🫶☺️💛

#pisanie #blogautorski #refleksje #procestwórczy #życieautora #cisza #zima