O porankach, które uczą mnie ciszy

 Między pierwszym łykiem kawy a pustą kartką rodzą się słowa.

O porankach, które uczą mnie ciszy, wdzięczności i sztuki zaczynania od nowa.

☕️ Moje poranki z kawą i notesem

    Poranki mają w sobie coś z obietnicy. Jeszcze zanim świat zdąży się rozkręcić, zanim wypełni go hałas i pośpiech, jest ten moment — cichy, miękki, prawie nierzeczywisty. Zapach kawy unosi się w powietrzu jak zapowiedź dobrego dnia. Notes czeka. Pióro leży dokładnie tam, gdzie je zostawiłam wczoraj.

    Lubię te chwile, gdy wszystko dopiero się zaczyna. Świat wydaje się prostszy, a myśli — czystsze, jakby zrodzone ze światła, które dopiero wchodzi przez okno. To właśnie wtedy najłatwiej mi pisać. Nie z obowiązku, nie dla celu, ale z potrzeby. Z wdzięczności, że mogę.

    Czasem zapisuję tylko jedno zdanie. Innym razem całe strony. Czasem po prostu siedzę i patrzę, jak    para z kawy układa się w kształty, których nikt oprócz mnie nie widzi. I to też jest pisanie — choć bez słów.

    Notes jest dla mnie miejscem, w którym nie muszę być perfekcyjna. Mogę w nim pomylić słowa, przekreślić zdania, zapisać coś, co jeszcze nie ma sensu. To przestrzeń, gdzie rodzą się pomysły, które później dojrzewają w ciszy. Tam, wśród plam po kawie i niedokończonych myśli, zaczynają się historie.

    Poranki uczą mnie, że twórczość nie zawsze potrzebuje spektakularnych momentów. Czasem wystarczy kubek ciepłej kawy, pusty notes i odrobina światła, żeby przypomnieć sobie, kim się jest. Bo pisanie, tak jak życie, składa się właśnie z takich drobiazgów — prostych, cichych, prawdziwych.

— Wioletta Chachura

🍂🍂🍂🍂🍂

A Ty — jak wyglądają Twoje poranki?
Czy masz swój rytuał, od którego zaczynasz dzień?

#zzyciapisarki, #porannyrytuał, #Malerytualy, #poranekiinspiracja