Kiedy słowa stają się domem

 Piszę, bo nie potrafię inaczej.
O tym, jak słowa stają się domem, a historie — sposobem, by lepiej zrozumieć siebie i innych.

📝📝📝

Nie pamiętam momentu, w którym zaczęłam pisać — za to dobrze pamiętam uczucie, jakie temu towarzyszyło.

Cisza. Kartka. Słowa, które same układały się w zdania, jakby od dawna czekały, by wreszcie wydostać się na światło dzienne.

Pisanie było dla mnie zawsze czymś więcej niż tylko opowiadaniem historii. To sposób, by zrozumieć świat — i siebie. Każda postać, którą tworzę, nosi w sobie cząstkę mnie. Czasem tę, której nie pokazuję na co dzień, czasem tę, której jeszcze nie poznałam. Pisząc, uczę się uważności. Uczę się patrzeć głębiej.

Nie piszę po to, by wymyślać rzeczywistość. Piszę, żeby ją zobaczyć z innej strony — tej, w której emocje mają głos, a milczenie potrafi powiedzieć więcej niż dialog. Pisanie to dla mnie rozmowa. Z czytelnikiem, z bohaterem, z własnym cieniem.

Być może dlatego każda książka jest dla mnie podróżą — nie tylko w świat fabuły, ale też w głąb siebie. Zdarza się, że po drodze gubię wątki, wątpliwości mnożą się szybciej niż pomysły, a pusta strona patrzy z wyrzutem. Ale właśnie wtedy przypominam sobie, że pisanie to nie tylko akt twórczy. To akt odwagi.

pisząc, odsłaniam coś prawdziwego. A prawda — nawet ta niewygodna — ma w sobie niezwykłą moc.

Piszę, bo wierzę, że słowa mogą budować mosty.

Między ludźmi. Między doświadczeniami. Między tym, co było, a tym, co dopiero się wydarzy.

 I jeśli choć jedno zdanie, które napisałam, zatrzyma Cię na chwilę — sprawi, że pomyślisz, poczujesz, przypomnisz sobie coś ważnego — to znaczy, że było warto.

— Wioletta Chachura

💡💡💡💡

A Ty — dlaczego piszesz, czytasz, sięgasz po historie?
Zostaw komentarz — chętnie poznam Twoją opowieść.

#inspiracja, #procestworczy, #pisarstwo, #motywacja